Ik kende je niet.

Dat is misschien wel
het pijnlijkste van alles.

Ik kende je stem,
je ogen,
een paar verhalen,
wat momenten die ik zorgvuldig bewaarde
alsof ze samen een leven vormden.

Maar ik kende je niet.

En toch hield ik van je.

Niet voorzichtig.
Niet een beetje.
Niet alsof mijn hart eerst om bewijs vroeg.

Ik bouwde een universum
uit de kleine stukjes die ik van je had.

Ik vulde de lege ruimte zelf.

Met mogelijkheden.
Met verlangen.
Met alles wat nog had kunnen gebeuren.

En ergens onderweg
werd dat denkbeeldige universum
zo werkelijk
dat het pijn deed toen het verdween.

Misschien verloor ik jou niet.

Misschien verloor ik
een toekomst die nooit heeft bestaan.

Gesprekken die we nooit zouden voeren.
Ochtenden die nooit zouden komen.
Een hand die ik nooit zou vasthouden.
Een versie van ons
die alleen in mijn hoofd geboren werd.

Wat een vreemde vorm van rouw.

Verdriet om iets
waarvan niemand kan bewijzen
dat het ooit bestaan heeft.

Behalve ik.

Want ik was daar.

In dat universum
waren wij even echt.

En nu weet ik dat zelfs werelden
die nooit hebben bestaan
kunnen instorten.

Dat je kunt achterblijven
tussen het gemis van een mogelijkheid.

Ik kende je niet.

Maar ik hield van je.

En misschien is dat waarom
ik je soms nog zoek tussen de sterren:

niet omdat ik denk
dat jij daar ergens op mij wacht,

maar omdat het universum groot genoeg is
om ook plaats te hebben
voor alles wat nooit is gebeurd.