My soul is searching in the mist of the memories

Soms voelt het verleden als een landschap in de mist. Ik weet dat het er is en soms hoef ik maar een lied te horen, een oude foto te zien of een bekende geur te ruiken en ineens ben ik weer even daar.

My soul is searching in the mist of the memories.

In die herinneringen kom ik ook mezelf tegen. Een jongere versie van mij, die nog niet wist waar het leven haar zou brengen. Soms zou ik haar even willen aanraken en vertellen dat het goed komt, al zal het anders worden dan ze denkt.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef hoe snel de jaren verdwijnen. Mensen kwamen en gingen, dromen veranderden en gebeurtenissen die ooit zo belangrijk leken, zijn langzaam zachter geworden aan de randen.

Toch is niets helemaal verdwenen. Alles wat ik heb meegemaakt, reist op de een of andere manier met me mee.

Misschien is dat waarom ik soms terugkijk. Niet omdat ik terug wil, maar omdat ik wil voelen waar ik vandaan kom.

En terwijl ik mijn jongere zelf langzaam in de mist zie verdwijnen, besef ik dat ik haar niet hoef te volgen. Mijn eigen weg loopt verder.

Ook vóór mij hangt mist. Ik kan nog niet zien wat daarachter ligt, maar dat hoeft ook niet.

Er zijn nog herinneringen die ik moet maken.

En dat is misschien wel de mooiste reden om verder te lopen.