Soms ontmoet je iemand en gebeurt er niets bijzonders.
Iemand is er gewoon.
Hij komt binnen, zet zijn spullen neer, Ronja krijgt een knuffel, ik krijg een knuffel. Hij pakt een kop koffie en gaat zitten alsof hij er altijd al een beetje thuis hoorde. Er hoeft niets bewezen te worden. Er hoeft niemand indruk te maken. De stilte hoeft niet gevuld te worden en het gesprek hoeft niet gestuurd te worden.
Je merkt opeens hoe prettig het is wanneer aanwezigheid genoeg is.
Aan het einde van de middag kwam hij langs na een dag surfen. Omdat hij dan niet eerst naar huis hoefde en we meer tijd samen zouden hebben, vroeg hij of hij bij mij kon douchen.
Het was zo'n onverwacht gewone vraag dat ik er eigenlijk om moest lachen. En even later stond er inderdaad een man in mijn badkamer te douchen simpelweg omdat we dan meer tijd samen zouden hebben.
Terwijl hij naar de badkamer verdween en het geluid van stromend water door het huis klonk, moest ik glimlachen om de vreemdheid van het moment.
Hoe bijzonder het eigenlijk was dat iemand zich zo moeiteloos door mijn wereld bewoog. Alsof vertrouwen soms niet ontstaat uit grote woorden, maar uit de vanzelfsprekendheid waarmee iemand zijn tas neerzet en zich thuis voelt.
Even later kwam hij weer binnen. Met nog nat haar, een ontspannen glimlach en de rust van iemand die nergens anders hoefde te zijn.
En misschien begon daar wel het mooiste deel van de avond.
Niet in wat we deden, maar in hoe natuurlijk alles voelde.
We dronken koffie. We haalden eten. We maakten een lange wandeling terwijl de gesprekken alle kanten op gingen. We lachten zo hard dat het pijn aan mijn kaken deed. Over serieuze dingen, over onzin, over het leven en over elkaar.
Uren gingen voorbij zonder dat iemand op de klok keek.
En steeds opnieuw viel zijn aanwezigheid me op.
De manier waarop hij ruimte innam zonder ruimte op te eisen.
De manier waarop hij luisterde, reageerde, lachte en nieuwsgierig bleef.
Dat een avond niet bijzonder wordt door wat er gebeurt, maar door degene met wie je hem beleeft.
En misschien was dat wel wat me het meest raakte.
Dat ergens tussen een surfplank, nat haar, Chinees eten, een lange wandeling en veel te veel lachen, een heel gewoon moment ontstond dat onverwacht bijzonder voelde.
Gewoon omdat hij er was.